koop F1 tickets facebook twitter instagram mail
Column: A1GP Eastern Creek

Na de race in Australië kunnen we de balans weer opmaken. De kaarten zijn danig door elkaar geschud, net als een paar rijders…

Zoals te doen gebruikelijk werd de hoofdrace aangevangen in de volgorde zoals bepaald tijdens de sprintrace. Wat betekend dat Nico de Hulk (Duitsland) wederom van pole mocht vertrekken, in zijn kielzog de Kiwi’s met hun glanzend zwarte bolide en de Fransoos Duval met zijn nationale driekleur. Bleekemolen ving de race aan vanaf de vijfde plaats, met naast hem de Velpse drakenrijder Ho-Pin Tung.
In zijn derde race bleek Tung zowel wagen als team naar zijn hand te hebben gezet, het liep op rolletjes na een lastige start van het weekend. In de kwalificatie verraste de Velpon (sorry Velpenaar) met een prachtige zesde positie. En die lijn wist het Chinese team de rest van het weekend vast te houden.

Zoals blijkbaar gebruikelijk voor Nederlandse coureurs maakte Bleek weer een wonderlijk sterke start mee, twee plaatsen maakte hij net na de start al goed en voor de eerste ronde half was afgelegd had ook de man op P3 de oranje flits niet kunnen weerstaan! Verderop in het veld werden felle gevechten gevochten en slachtoffers gemaakt. De Canadees James Hinchcliffe lag in de clinch met Richard Lyons (Ierland), terwijl Ook Murchison (Singapore) er zich mee bemoeide. De Singaporees zette zijn bolide aan de binnenkant naast de “Maple Leaf”, gleed naar buiten en tikte Canada ondersteboven. In een gezamenlijke glijpartij stranden ze in de grindbak aan de buitenkant van de baan, Hinchcliffe ondersteboven. Gelukkig kwamen beide mannen er af met niet meer dan wat krasjes op de onderlinge band…

Na dit akkefietje werd de Audi van de Medische Staf en de Safety Car in de baan gebracht om brokken te ruimen, rijders op te pikken en het veld wat te bedaren in snelheid.
Gedurende de Safety Car periode gebeurde er uiteraard niets noemenswaardigs, of het moet zijn dat Zuid Afrika zichzelf lanceerde over de achtervleugel van Pakistan… Van der Merwe gebruikte Nur Ali als springplank en schaadde daarbij zijn eigen neus en de achterplecht van de groen witte bolide, waardoor de Safety Car nog iets langer in de baan moest blijven. Foutje van de Zuid Afrikaan, Lammers zei er het zijne van: “Je kunt Nur Ali niets kwalijk nemen, die is niet gewend dat er iemand achter hem zit…”, Kalff maakte het nog erger door te zeggen: “Ja, hij rijd gewoon zijn normale snelheid…”

Tja, dat bewijst dan maar weer eens dat mijn column van twee weken geleden n.a.v. Taupo toch de waarheid bevat. Kenners Lammers en Kalff zijn het in ieder geval met me eens.

Met achttien wagens werd de race weer aangevangen om direct vol in de pitstops te duiken. Duitsland en Nederland kwamen samen binnen. De normaliter altijd super stop van Nederland bleef vandaag uit, vijf seconden werd er verloren, maar zonder een positie te moeten prijsgeven. Nadat ook Nieuw Zeeland de pit had bezocht bleek Duitsland er weer voor te zitten en reed China aan de absolute kop van het veld.
Tung leidde de race en maakte een strategische late stop. Toen iedereen het beste al van zijn banden gevergd had wisselde China naar vers rubber en kwam terug op de vijfde plaats achter Nederland en Tsjechië. Mede dankzij de nog verse banden kon hij de beste tijden rijden en zo het gat dichten naar Enge in eerste instantie en Bleek in tweede. Bleekemolen werd middels een prachtige inhaalactie verschalkt, hij verdedigde slim, maar niet goed genoeg, Tung kwam buitenom en passeerde op snelheid en lef de Aerdenhouter.

Ondertussen kwam Zwitserland in aanraking met Ierland. Lyons ging achterstevoren door een linkerachterwielophanging die naar de haaien ging door de tik van Buemi. De Ierse leeuw moest zijn ophanging naar de eeuwige jachtvelden laten gaan en zich terugtrekken uit de strijd.

Met nog een slordige dertig ronden te gaan waren er overal gevechten op te tekenen die her en der flink stof deed opwaaien. De kop van het veld settelde echter voor de plekken zoals ze verdeeld waren en zette de crcuise control erop. Rustig voortkabbelend, met een slordige 280 kilometers per uur, tufte de top vijf naar de vlag.
Maar, zoals bekend zit het venijn vaak in de staart!

Want, was dit nu de sprintrace of de hoofdrace was na het finishen van de Hulk de grote vraag. Een hoofdrace duurt immers 70 minuten en dus kon dit geen hoofdrace zijn geweest. Er werd gevlagd op 1:09.957 en da’s voor een featurerace te kort. OK, toegegeven voor een sprint was het wel wat aan de lange kant…

Nou ja, welke het ook was, die tweede race daar in Eastern Creek, de kaarten werden geschud halverwege koers en gedurende de rest van de tijd waren het vooral de rijders die geschud werden. Door elkaar en door zichzelf…

Veritas, 04.02.07

F1 nieuws

GP Pits Magazine
.